مادر من فقط یك چشم داشت. من از اون متنفر بودم ... اون همیشه مایه خجالت من بود

اون برای امرار معاش خانواده برای معلم ها و بچه مدرسه ای ها غذا می پخت

یك روز اون اومده بود دم در مدرسه كه به من سلام كنه و منو با خود به خونه ببره

خیلی خجالت كشیدم. آخه اون چطور تونست این كار رو بامن بكنه ؟

به روی خودم نیاوردم، فقط با تنفر بهش یه نگاه كردم و فورا از اونجا دور شدم

روز بعد یكی از همكلاسی ها منو مسخره كرد و گفت، هووو، مامان تو فقط یك چشم داره!

فقط دلم میخواست یك جوری خودم رو گم و گور كنم.
كاش زمین دهن وا میكرد و منو ، كاش مادرم یه جوری گم و گور میشد

روز بعد بهش گفتم، اگه واقعا میخوای منو شاد و خوشحال كنی چرا نمی میری ؟!!!

اون هیچ جوابی نداد....

حتی یك لحظه هم راجع به حرفی كه زدم فكر نكردم، چون خیلی عصبانی بودم.

احساسات اون برای من هیچ اهمیتی نداشت

دلم میخواست از اون خونه برم و دیگه هیچ كاری با اون نداشته باشم

سخت درس خوندم و موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور برم

اونجا ازدواج كردم، واسه خودم خونه خریدم، زن و بچه و زندگی

از زندگی، بچه ها و آسایشی كه داشتم خوشحال بودم

تا اینكه یه روز مادرم اومد به دیدن من

اون سالها منو ندیده بود و همینطور نوه هاشو

وقتی ایستاده بود دم در، بچه ها به اون خندیدند
و من سرش داد كشیدم كه چرا خودش رو دعوت كرده كه بیاد اینجا اونم بی خبر

سرش داد زدم، چطور جرات كردی بیای به خونه من و بچه ها رو بترسونی؟!
گم شو از اینجا! همین حالا


اون به آرامی جواب داد، اوه خیلی معذرت میخوام.
مثل اینكه آدرس رو عوضی اومدم، و بعد فورا رفت و از نظر ناپدید شد

یك روز، یك دعوت نامه اومد در خونه من در سنگاپور
برای شركت در جشن تجدید دیدار دانش آموزان مدرسه

ولی من به همسرم به دروغ گفتم كه به یك سفر كاری میرم

بعد از مراسم، رفتم به اون كلبه قدیمی خودمون البته فقط از روی كنجكاوی

همسایه ها گفتن كه اون مرده

ولی من حتی یك قطره اشك هم نریختم

اونا یك نامه به من دادند كه اون ازشون خواسته بود كه به من بدن

ای عزیزترین پسر من، من همیشه به فكر تو بوده ام.
منو ببخش كه به خونت تو سنگاپور اومدم و بچه ها تو ترسوندم

خیلی خوشحال شدم وقتی شنیدم داری میای اینجا

ولی من ممكنه كه نتونم از جام بلند شم كه بیام تو رو ببینم

وقتی داشتی بزرگ میشدی از اینكه دائم باعث خجالت تو شدم خیلی متاسفم

آخه میدونی ... وقتی تو خیلی كوچیك بودی، تو یه تصادف، یك چشمت رو از دست دادی

به عنوان یك مادر، نمی تونستم تحمل كنم و ببینم كه تو داری بزرگ میشی با یك چشم

بنابراین چشم خودم رو دادم به تو


برای من اقتخار بود كه پسرم میتونست با اون چشم به جای من دنیای جدید رو بطور كامل ببینه

با همه عشق و علاقه من به تو دوستت دارم

مادرت

يك شعر تازه دارم ، شعري براي ديوار
شعري براي بختك ، شعري براي آوار
تا اين غبار مي مرد ، يك بار تا هميشه
بايد كه مي نوشتم ، شعري براي رگبار
اين شهر واره زنده است ،اما بر آن مسلط
روحي شبيه چيزي ، چيزي شبيه مردار
چيزي شبيه لعنت ، چيزي شبيه نفرين
چيزي شبيه نكبت ، چيزي شبيه ادبار
در بين خواب و مرداب ، چشم و دهان گشوده است
گمراهه هاي باطل ،بن بست هاي انكار
تا مرز بي نهايت ، تصوير خستگي را
تكرار مي كنند اين ، آيينه هاي بيمار
عشقت هواي تازه است ، در اين قفس كه دارد
هر دفعه بوي تعليق ، هر لحظه رنگ تكرار
از عشق اگر نگيرم ، جان دوباره ،من نيز
حل مي شوم در اينان اين جرم هاي بيزار
بوي تو دارد اين باد ،وز هفت برج و بارو
خواهد گذشت تا من ، همچون نسيم عيار

امروز اومدم یه سری تک بیتی بذارم براتون

گفتي که چه شد قاعده مهر ومحبت

رسم کهني بود به عهد تو برافتاد

تکيه بر عهد تو کرديم و نمي دانستيم

کانچه نزد تو حقير است همان ميثاق است

ترک ما کردي برو هم صحبت اغيار باش

يار ما چون نيستي با هرکه خواهي يار باش

اسرار غمش گفتم در سينه نهان دارم

رسواي جهانم کرد اين رنگ پريدنها

تيشه فرهاد اگر در عشق شيرين کوه کند

من به مژگان کوه را زير و زبر خواهم نمود

گر چه مي دانم نمي آيي ولي هردم زشوق

سوي در مي آيم و هر سو نگاهي مي کنم

اندکي پيش تو گفتم غم دل ترسيدم

که دل آزرده شوي ورنه سخن بسيار است

موج این بار چنان کشتی طاقت بشکست
که عجب دارم اگر تخته به ساحل برسد

نه به خاک در بسودم نه به سنگش آزمودم
به کجا برم سری را که نکرده ام فدایت

به تکلم به خموشی به تبسم به نگاه
می توان برد به هر شیوه دل آسان ازمن

در چنین عهدی که نزدیکان ز هم دوری کنند

یار غم بین که از من یک نفس هم دور نیست

سوختم از تشنگی ای کاش باران می گرفت

در من این احساس بار آور شدن جان می گرفت

شمع روشن شد و پروانه به آتش پیوست

می توان سوخت اگر امر بفرماید عشق

نیست درد عشق تو چون من درد پرورد دگر

اینکه دردم را نمی دانی بود در دگر

هرکه را دیدم به راز عشق محرم ساختم

خویش را در عاشقی رسوای عالم ساختم

نا مرادی در حهان باید ز شمع آموختن

سوخت خود را و بزم دیگران افروختن

از شمع سه گونه کار می آموزم

می گریم و می گدازم و می سوزم

دل خوش مشرب ما داشت جوان عالم را

شد جهان پیر همان روز که ما پیر شدیم

شیوه مردان نباشد عشق پنهان باختن

کمتر از پروانه نتوان بود در جان باختن

این شکایت نامه نامهربانی های توست

آنچه دیدم از جدایی ها جدا خواهم نوشت

خوبی از اندازه بیرون میبری انصاف نیست

دشمن جان بودن و شیرین تر از جان زیستن

هیچ دردی بدتر از عافیت دائم نیست

تلخی تازه به از قند مکرر باشد

سر سبزی گلشن بود از همت اشکم

یک برگ چمن نیست که شرمنده من نیست

بیستون سفت ولی تا چه کند با دل شیرین

کاین نه کوهیست که از تیشه فرهاد بترسد

تا گوشه ی چشمی به من آن سیم تن انداخت

خوبان جهان را همه از چشم من انداخت

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

یادگاری که در این گنبد دوار بماند

غیرتم بین که برآرنده ی حاجات هنوز

از لبم نام تو هنگام دعا نشنید ست

نخواهم بگذرد سوی چمن باد از سر کویش

مبادا بوی او گیرد گل و غیری کند بویش

به هیچ یار مده خاطر و به هیچ دیار

که بر و بحر فراخ است و آدمی بسیار.

گویند دل به آن مه نامهربان مده

دل آن زمان ربود که نامهربان نبود.

با عقل گشتم همسفر یک کوچه راه از بی کسی

شد ریشه ریشه دامنم از خار استدلالها

حالت سوخته را سوخته دل داند و بس

 شمع دانست که جان دادن پروانه ز چیست؟

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید تا مگر لطف شما پیش نهد گامی چند

ز کوی میکده دوشش به دوش می بردند
امام شهر که سجاده می کشید به دوش

............................

تسبیح و خرقه لذت مستی نبخشدت
همت در این عمل طلب از می فروش کن

منی که نام شراب از کتاب می شستم

زمانه کاتب دکان می فروشم کزد

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

ما برون را ننگریم و قال را ما درون را بنگریم و حال را (مولانا

از كوزه بی می می بی شیشه طلب كن

حق را ز دل خالی از اندیشه طلب كن

کپی بدون ذکر منبع مجاز است

سلام گرم به گل عزیز و مهربونم تبسم عزیزم میدونم  دنیا وفا نداره سخته اما گلم فراموشش کن مطمئن باش ارزش نداره لایق تو نیست گلم خیلی ها تو زندگی ادم میان و میرن اما ای کاش ادم دل نبنده به اینجور ادم ها هرکس هم دل بشکنه خدا جوابشو میده تو حلالش کنی خدا ولش نمیکنه قلب ادما خونه خداست خونه خدا رو لرزونده سرش میاد همونجور که سره سارا اومد گلم میدونم سخته اما باید فراموش کرد فراموشش کن گلم اگه درس میخونی درس بخون پاک زندگی کن اگه من رو قبول داری دیگه با هیچ پسری رابطه عاطفی برقرار نکن به خداوندی خدا من هم جنس های خودمو میشناسم به روح پدرم قسم دوستای خودم رو برات تعریف می کنم وقتی با دختری رابطه برقرار میکنن درست نیست بگم اما میگم بیشتر فکرشون اینه که چه جوری با طرف رابطه جنسی برقرار کنن ۱۰۰۰تا یکی رابطه شون معنوی و عاطفیه من بودم تو جمع این جور ادما حتئ صمیمی ترین دوستم به قول خودش عاشقه دختر داییشه دختر داییش هم دوسش داره اما دوستم تهران و اونا خرم اباد دوستم هم که ۱۰۰تا دوست دختر داره بهش میگم تو اونو دوست داری چرا اخه دنبال دخترا میری میگه برم ولی فقط اونو دوست دارم گفتم راضی هستی اونم با صد تا پسر دوست باشه اصلا با یه نفر میگه میکشمش تبسم تو تاریخ مگه چند تا مجنون داشتیم چند تا فرهاد نمیخوام دم از عاشقی بزنم نیومدم هم بگم جنون دارم یا عاقلم عاشق زندگیش رو برای معشوقش میده منی که اهل منطق بودم عشق دیوونم کرد به خدا اولین نامه ای که برای فاطمه نوشتم دستم رو با تیغ بریدم و با خونم نوشتم اگه تو به من نخندی میدونم خیلی ها بهم میخندن دیوونه خنده داره دیگه جلوش رو گرفتم که بهش بدم نشونش دادم گفت با خونه؟؟با تعجب... گفتم اره گفت مرغ کشتی استین کوتاه تنم بود گفتم خونه خودمه باورش نشد یه نگاه به دستم کرد بازوم رو دید گفت به خدا دیوونه ای بازم راضی نشد با من دوست بشه تا روزی که باهاش دوست بشم چندماه طول کشید هر شب دستم رو با تیغ میزدم و تو دفتر براش مینوشتم روانیم نه؟؟؟اسم دفتر رو گذاشتم جنون نامه...سر گیجه های شدید گرفته بودم...رفتم دکتر گفت چیکار کردی با خودت کم خون شدی بازوی سمت راستم رو دید گفت اینا چیه البته خیلی بزرگ نیست به اندازه بند انگشت اما همون گوشت اظافه اورده عمیق میبریدم الان فقط استین بلند تنم میکنم به خدا عشق دیوونگیه به من گفتن عاشق سارا شدی با دلت عاشق شدی عقل تو دست دلت نده با عقلت عاشق کسی شو... با عقل و منطق عاشق شدیم ببین چی شد

تو رو خدا به هیچ کس اعتمادنکن همه خوب نیستن....راستی داداش کوچیکتم من ۱۸سالم تموم شده رفتم۱۹

بریم سراغ مطلب جدید در ابطه با ائین دلبری هست دلبری که میدونید چیه ۱۰۰۰بار گفتم و میگم هر چقدر دست نیافتنی تر عزیز تر

تبسم جان خوبی گلم کار درستی میکنی عزیزم تو منگنه نذارش سعی کن تشنش کنی اینو یادت باشه هرچه دست نیافتنی تر عزیز تر و دوست داشتنی تر یادت باشه پسرا دنبال دختری هستن که دست نیافتنی باشه گلم هواست رو خوب جمع کن حالا تو پست های بعد یه سری مطالب درباره ائیین دلبری میذارم برات عزیزم

رها جان حالتون خوبه عزیزم من سوالی ندیدم فقط فهمیدم داستان چه طور بوده اگه میشه واضح تر بپرسید

دوست عزیزم با اسم مستعار دلسپردگان گلم  گفته بودی چرا از غم مینویسم من که هنوز به عشقم نرسیدم نمیتونم اروم باشم

گفتم دگر به غم ندهم دل ولی دریغ

غم با تمام دلبریش میبرد دلم

طاهره عزیزم ازدواج کجا بود هنوز درسم مونده جیب خالی باید حالا خالا ها بشینیم .بی غرور نشستم دلم رو صاف کردم گفتم خدا گله نمیکنم که سارا چرا به من خیانت کرد چرا منو شکست نفرینش هم نمیکنم خودت که منو میشناسی  دارم از تنهایی داغون میشم یکی مثل خودم میخوام خودت که میدونی عزیز یه همنفس یه همزبون یه همدرد یکی مثل خودم خواستم ازش دمش گرم داد

 غمناکترین شعرهای عاشقانه

به روز مرگ از تابوت من غوغا بپا خیزد

چه سنگین می رود این مرده از بس آرزو دارد8

بنازم غیرت غم را        دمی نگذاشت تنهایم

گفتم دگر به غم ندهم دل ولی دریغ

غم با تمام دلبریش میبرد دلم

خسته ام انگار یک عمرست تنها مانده ام

غرق تابوتی از آجر بوده ام جا مانده ام

پیش چشم کور این آئینه ها آخر شکست

خرده هائی از وجودم آنچه بر جا مانده ام

بوی غربت از صدای خنده ی لب می چکد

طعمی از سردی نموری باز اما مانده ام

یک نفر من را از این سردرگمی بیرون کند

خوب دنبالم بگردد رفته ام یا مانده ام

سردی این کاغذ برفی چه کشدارست و گس

کوله بارم را نبستم لنگ امضا مانده ام

عاقبت آخر شد اما این معما حل نشد

من جسد بودم چرا دور از کفن ها مانده ام؟

دیر گاهیست که تنها شده ام

                                   قصه غربت صحرا شده ام

                                                                 وسعت درد فقط سهم من است

   باز هم قسمت غم ها شده ام

                                   دگر ایینه ز من بی خبر است

                                                                  که اسیر شب یلدا شده ام

   من که بی تاب شقایق بودم

                                   همدم سردی یخ ها شده ام

                                                                    کاش چشمان مرا خاک کنید

                     تا نبینم که چه تنها شده ام ........................ .

بریم سراغ دوستان دیگه عزیزان امروز هم اومدم یه سری شعر عاشقانه غمناک که تو دفتر شعر خودم هم هست بذارم و برم

مرا عمری به دنبالت کشاندی
سرانجامم به خاکستر نشاندی
ربودی دفتر دل را و افسوس
که سطری هم از این دفتر نخواندی
گرفتم عاقبت دل بر منت سوخت
پس از مرگم سرشکی هم فشاندی
گذشت از من ولی آخر نگفتی
که بعد از من به امید که ماندی ؟

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب
بدینسان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب
تبی این گاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه
چه آتشها که در این کوه برپا می کنم هر شب
تماشایی است پیچ و تاب آتش ها .... خوشا بر من
که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب
مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست
چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب
چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو
که این یخ کرده را از بی کسی ها می کنم هرشب
تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب
حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب
دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش
چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب
کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟
که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

شاهد مرگ غم انگیز بهارم چه کنم
ابر دلتنگم اگر زار نبارم چه کنم
نیست از هیچ طرف راه برون شد ز شبم
زلف افشان تو گردیده حصارم چه کنم
از ازل ایل و تبارم همه عاشق بودند
سخت دلبسته ی این ایل و تبارم چه کنم
من کزین فاصله غارت شده ی چشم تو ام
چون به دیدار تو افتد سرو کارم چه کنم
یک به یک با مژه هایت دل من مشغول است
میله های قفسم را نشمارم چه کنم

به دل فریادها دارم

دلم دریای حسرت ، کوه مشکلهاست

زبانم چون کویری خالی از واژه

قلم در دستهای من ، نمی چرخد

به دل فریادها دارم

شکایتها از این تکرار بی پایان

از این تکرار اندوهی

 که سکنی کرده در سر تاسر قلبم

و پی در پی

زند چنگ و نوازد  قطعه ی غم را

و من عمریست میرقصم

به این آوای حزن انگیز

سراغم را نگیر و دور شو از من

من از دنیای تو دورم

تو پاک و روشن و شادی و من

به غصه مجبورم

من از آینده از خورشید محرومم

به جرمی که نمی دانم

من به حبس  ابد در خویش

محکومم ....

خواستم شرح غم دل بنویسم به قلم

آتشی در قلم افتاد که طومار بسوخت

مرا اینگونه باور کن...

 کمی تنها ، کمی بی کس 

 کمی از یادها رفته...

 خدا هم ترک ما کرده 

 خدا دیگر کجا رفته...؟!

 نمی دانم مرا آیا گناهی هست..؟

که شاید هم به جرم آن 

 غریبی و جدایی هست..؟؟؟

شمع اگر پروانه را سوزاند خیر از خود ندید

                آه عاشق زود گیرد دامن معشوق را

دیدی که خون ناحق پروانه شمع را

چندان امان نداد که شب را سحر کند

شمع گیرم که پس کشتن پروانه گریست

                                 قاتل از گریه بیجا گنهش پاک نشد

نمی گیرد کسی جز غم سراغ خانه ی ما را 

به زحمت جغد پیدا می کند ویرانه ی ما را 

از آن شادم که می آید غمش هر شب به بالینم 

چه سازم گر که غم هم گم کند کاشانه ی ما را   

............................................................................

دوستان امروز اومدم یه سری شعرعاشقانه غمناک براتون بذارم و برم

اشک در چشمان من طوفان غم دارد ولی

خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من....

خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من
گرنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

ما را گلی از روی تو چیدن نگذارند
چیدن چه خیال است که دیدن نگذارند

صد شربت شیرین ز لبت خسته دلان را
نزدیک لب آرندو  چشیدن نگذارند

گفتم شنود مژده ی دیدار تو گوشم
آن نیز شنیدم که شنیدن نگذارند

بخشای بر آن مرغ که خونین گه بسمل
ببرند سرش را و تپیدن نگذارند

به تو ای دوست سلام
دل صافت نفس سرد مرا آتش زد
کام تو نوش و دلت گلگون باد
بهل از خویش بگویم که مرا بشناسی
روزگاریست که هم صحبت من تنهاییست

 یار دیرینه من درد و غم رسواییست
عقل و هوشم همه مدهوش وجودی نیکوست

ولی افسوس که روحم به تنم زندانیست
چه کنم با غم خویش؟
گه گهی بغض دلم میترکد
دل تنگم زعطش میسوزد
شانه ای میخواهم
که گذارم سر خود بر رویش
و کنم گریه که شاید کمی آرام شوم
ولی افسوس که نیست...
کاش میشد که من از عشق حذر میکردم

 یا که با این زندگی سوخته سر میکردم
ای که قلبم بشکستی و دلم بربودی

 زچه رو این دل بشکسته به غم آلودی؟
من غافل که به تو هیچ جفا ننمودم

 بکن آگه که کدامین ره کج پیمودم
ای فلک ننگ به توخنجرت ازپشت زدی

به کدامین گنه آخرتو به من مشت زدی؟
کاش میشد که زمین جسم مرا می بلعید

کاش این دهر دو رو بخت مرا برمی چید
آه ای دوست که دیگر رمقی درمن نیست

 تو بگو داغتر از آتش غم دیگر چیست؟
من که خاکسترم اکنون و نماندم آتش
دیگر ای باد صبا دست زبختم بردار
خبر از یار نیار...
دل من خاک شد و دوش به بادش دادم
مگر این غم زسرم دور شود
ولی انگار نشد
بگو ای دوست چرا دور نشد؟

من که رفتم بنویسید دمش گرم نبود بنویسید صدا بود ولی نرم نبود خانه در خاک و خدا داشت ، تماشایی بود بنویسید دو خط مانده به تنهایی بود بنویسید که با ماه ،کبوتر می چید از لب زاغچه ها بوسهء باور می چید بنویسید که با چلچله ها الفت داشت اهل دل بود وَ با فاصله ها نسبت داشت دلش از زمزمهء نور عطش می بارید ریشه در ماه ، ولی روی زمین می جوشید بنویسید زبان داشت ولی لال نشد بنویسید که پوسید ولی کال نشد پُرِ طوفان غزل بود ولی سیل نداشت بنویسید که دل داشت ولی میل نداشت پنجه بر پنجرهء روشن فردا می زد وسعت حوصله اش طعنه به دریا می زد بنویسید به قانونِ عطش ، آب نداد و کسی کودک احساسش را تاب نداد سرد و سرما زده از سمت کویر آمده بود کودکی بود که در هیاتِ پیر آمده بود تا صدای دل خود چند تپش فاصله داشت گاه با فلسفهء عشق کمی مسئله داشت

اشک در چشمان من طوفان غم دارد ولی

خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من....

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود
من به هر سو می دوم گریان
در لهیب آتش پر دود
وز میان خنده هایم تلخ
و خروش گریه ام ناشاد
از دورن خسته ی سوزان
می كنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد
خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی بی رحم
همچنان می سوزد این آتش
نقشهایی را كه من بستم به خون دل
بر سر و چشم در و دیوار
در شب رسوای بی ساحل
وای بر من ، سوزد و سوزد
غنچه هایی را كه پروردم به دشواری
در دهان گود گلدانها
روزهای سخت بیماری
از فراز بامهاشان ، شاد
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش به جان ناظر
در پناه این مشبك شب
من به هر سو می دوم ، گریان
گریان ازین بیداد
می كنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد
وای بر من ، همچنان می سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
و آنچه دارد منظر و ایوان
من به دستان پر از تاول
این طرف را می كنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش
ز آندگر سو شعله برخیزد ، به گردش دود
تا سحرگاهان ، كه می داند كه بود من شود نابود
خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا مشت خاكستر
وای ، آیا هیچ سر بر می كنند از خواب
مهربان همسایگانم از پی امداد ؟
سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد
می كنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد